Hey
Tamam.
Sana zarar vermem.
Sakin ol oğlum.
İşte böyle.
Hey! Sana zarar vermeyeceğim!
Herşey yolunda, sakin ol.
Kimse yok mu?
Yardım edin!
Baba, atım!
Anna Morgan isimli hastanın kayıtlarına bakmalıyım.
Akrabası mısınız?
Hayır.
Üzgünüm efendim, burası bir ruh sağlığı merkezi.
Kayıtlarımız gizlidir.
24 yıl önce öldü. Rahatsız olacağını sanmam.
Üzgünüm. Mümkün değil.
Dinleyin...
Onları daha önce de gördüm.. Yukarıya çıkmıştım...
İyi denemeydi. Kayıt odaları aşağıda bayım.
Siz kazandınız.
Salak!
Burada mıydın Anna?
Affedersiniz Bay Morgan!
Benimle konuşacak zamanınız var mı acaba?
İsmim Rachel Keller. Seattle P.I.'da yazıyorum.
Atları mı öğrenmek istiyorsunuz?
Rahatsız etmek istemedim... Ama telefon numaranızı bulamadım
Arada bir olanları duymuş olan birileri soru sormaya gelir.
Yazacak ne kaldıysa, hiç bilmiyorum.
Birkaç dakikanızı ayırabileceğinizi umuyordum.
Buralarda işler pek bitmez.
Yine de birkaç dakika olabilir.
Ne hakkında yazıyorsunuz bayan?
Genel olarak atlarım mı, yoksa garipleşenler mi?
Çoğunu öldürmek zorunda kaldığınızı duydum.
Kendilerini öldürdüler. Boğuldular.
Dışarı nasıl çıktılar?
Çitleri kırarak kıyıya koştular.
Yani... delirdiler mi?
Öyle görünüyor, sanırım.
Belki de olanları bizden önce hissettiler.
Peki atlarınız şimdi nerede?
Artık yetiştirmiyorum.
Olanlar da sonra.. anlıyorum.
İkiniz için de zor olmalı.
Siz ve karınız için.
Pardon bayan, isminiz neydi?
Rachel.
Tamam, Rachel...
Aklında cidden neler olduğunu söyleyecek misin?
Bunun ne olduğunu biliyor musunuz?
Sanırım bu bir mesaj.
Karınızdan.
Kasette Anna var. Şu odada duruyor.
Deniz fenerini görebiliyorsunuz.
Ve atları.
Onu nereden buldunuz?
Shelter Dağ Oteli'nde.
Sadece bu mu var?
Kopyasını çıkarttım.
Bugün yapacak çok işim var...
çok fazla tarlam var...
ama birşeyi hallettim derken...
onarılması gereken yeni birşey çıkıyor.
Kasedi seyretmek istemiyor musunuz?
Merak da mı etmiyorsunuz?
Merak?
Hayır.
Hiç sanmıyorum.
Bay Morgan! Size yardım edemem.
Kızınız nerede?
Belki o yardım edebilir.
Benim kızım yok.
Pardon?
Siz gazetecilerin derdi ne?
Birinin kederini alıyor ve tüm dünyayı bunu yaşamaya zorluyorsunuz.
Ve bir hastalık gibi yayıyorsunuz.
- Bay Morgan... - Söyleyin bayan...
Ne bildiğinizi sanıyorsunuz?
O halde rahat bırakın.
Oturumlar iptal edildi. Babasının isteğiyle.
Kaset kaydı #SM0015'e bakın.
Aidan, annen arıyor!
Merhaba anne.
Tatlım, benim için çizdiğin o ev vardı ya...
Onu nerede gördün?
Kafanın içinde miydi? O yüzden mi çizdin?
Kafamın içinde?
Aidan. O evi neden çizdin?
Çizmemi o istedi.
Kim? Kim istedi?
Küçük kız.
Seninle konuşuyor mu?
Hayır.
Bana bazı şeyler gösteriyor.
Sana atları mı gösterdi?
Ahırdan hoşlanmıyormuş.
Atlar onu geceleri uyutmuyormuş.
Yani hala orada mı yaşıyor?
Hayır.
Artık karanlık bir yerde yaşıyor.
Günün en iyi avı değildin.
Daha iyisi yakala da görelim.
İyi günler, ben Doktor Grasnik.
Ben... çocuk benden önce gelmişti.
Darby? Darby hep buradadır.
Değil mi Darby?
O benim torunum.
Feribotla geldiniz, değil mi?
Evet.
Uhm... Ne zamandır burada yaşıyorsunuz?
Burada doğup büyüdüm.
Adadaki tek doktorum.
O zaman Morgan'ları tanıyorsunuz...
ve kızlarını.
Kızlarını biliyor musunuz?
Ne hakkında bu?
Bakın. Bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum ama bazı şeyler...
görüyorum..kafamda..resimler. Oğlum da öyle.
Oğlum... Burada olma sebebim o.
Ve bir şekilde...
Nasıl olduğunu bilmiyorum ama...
o kız yüzünden buradayım.
Bunu söyleyen birini görmeyeli uzun zaman oldu.
Bir çocuğu olmasını herşeyden çok istiyordu. Zavallı Anna.
Yıllarca denediler,
ama bazen olmuyor işte.
Ve sonra bir kış uzağa gittiler...
döndüklerinde Samara onlarlaydı.
Evlat edindik dediler. Nereden olduğunu söylemediler.
Annesi doğum sırasında ölmüş dediler.
Ama artık bebekleri vardı, atları vardı,
herşey yolundaydı.
Anna beni görmeye gelene kadar.
Hayaller gördüğünü söyledi.
Bazı şeyler görüyordu.
Korkunç şeyler.
Sanki içine kazınmış gibi.
Ve bunlar Samara yanındayken oluyordu.
Sanki onları oraya kız koyuyormuş gibi.
Siz Samara'nın da mı doktoruydunuz?
Hastalığı mı vardı?
Tıbbi olarak mı soruyorsunuz?
Ne anlamda anladıysanız.
Draby doğduğunda...
onda birşeylerin yanlış olduğunu biliyorduk.
Ama yine de...
onu öyle de sevdik.
Çaba gerektiriyor, bilirsiniz.
Bazı insanların sınırları vardır.
Peki Samara'ya ne oldu?
Onlara şehirdeki Eola Psikiyatri merkezini önerdim.
Sanırım hala oradadır.
Bilmiyor musunuz?
Nasıl bilmezsiniz?
Burada çok zor yıllar geçirdik.
Sert kışlar,
Yemeksiz, balıksız zamanlar.
Ve bunlar atlardan çok önceydi!
Eğer bir adada yaşıyorsanız ve birisi hasta olursa,
herkes hasta olur.
Alınmayın ama, bu da ne demek oluyor şimdi?
Demek oluyor ki, kız gittiğinden beri
herşey daha iyiye gitti.
1978.
Adamım, resmen zamanda yolculuk yapıyoruz.
Resepsiyondaki bayan hala burada olacağını söyledi.
Olmalı. Hastanın babasıyım demiştin, değil mi?
Evet. Richard Morgan. O benim.
Sırrın ne?
Rejim ve antrenman adamım.
Hadi ya! Hepsi bu.
Bak, ben aptal değilim.
Eğer dosyamla dışarı çıkmaya kalkarsan, seni bulur ve tepene çıkarım.
- Anladın mı? - Hayır adamım.
Sadece seyretmek istiyorum.
Burada kaydedilen her dosyadan ben sorumluyum.
Bir sistemim var.
Ve kimsenin onu bozmasını istemiyorum.
Asla bozmam.
Birbirimizi anladığımız sürece.
Tamam, şimdi bakalım.
Şimdi kimin seyrettiği yazıyor mu?
Evet. Senmişsin!
Hadi! Hadi!
Lanet olsun.
Hadi, Rachel!
CANLI DOĞUM SERTİFİKASI
İSİM: SAMARA.
SM0015, Samara Morgan.
Ondördüncü saat.
Seni uyanık tutan şey nedir?
Bazen uyuman gerekmiyor mu?
Rüya mı görüyorsun?
Samara?
Hadi resimler hakkında konuşalım.
Bunları nasıl yaptın?
Samara?
Bu resimleri nasıl yaptın?
Ben onları...
yapmadım.
Gördüm.
Sonra..
bir anda...
oldular.
Samara?
Bana doğruyu söylemen lazım. Tamam?
Annemi görebilir miyim?
Hayır Samara. Sorununun ne olduğunu bulmadan olmaz.
Annemi seviyorum.
Evet, biliyorum.
Onu daha fazla incitmek istemiyorsun, değil mi?
Kimseyi incitmek istemiyorsun, değil mi?
Ama yapıyorum.
Ve üzgünüm.
Hiç durmayacak.
Evet, işte bu yüzden burdasın.
Sana durdurmadan yardım edebilmem için.
O beni burada bırakacak.
Kim?
Babam.
Sadece sana yardım etmek istiyorlar.
Babam değil.
Baban seni seviyor.
Babam atları seviyor.
Benim gitmemi istiyor.
Hayır, istemiyor.
Ama o bilmiyor.
Neyi bilmiyor?
Samara?
Bir daha lanet olasıca kulağıma fısıldayamayacak!
Ona ne yaptın?
O senin kızındı!
Samara'yı öldürdün, değil mi?
Karın hastalanınca onu öldürdün..
Karımın çocuğunun olmaması gerekiyordu!
Ne yapıyorsunuz?
Fısıltılar... Onları sürekli duyabilirsin.
Geceleri.. Uykunda... Lanet atlarda bile!
Bay Morgan, çıkın oradan!
Ve o resimler...
Oh Tanrım.. Sana gösterdiği şeyler...
Hala gösteriyor mu?
Hiç bir zaman durmayacak!
Buraya gelişin bunu kanıtlıyor.
O nerede?
Lütfen, onu durdurmalıyım.
Yoksa oğlum ölecek.
Oh evet, ölecek.
O asla uyumaz.
Bekle!
Hayır!
İyi misin?
Sen iyi misin?
Ahırdan hoşlanmıyordu.
Atlar onu uyutmuyormuş.
Ahırdan hoşlanmıyordu.
Ne?
Atlar onu uyutmuyordu.
Onu ahırda saklamış.
Annesi deliriyordu.
Morgan çocuğu suçladı.
Bu yüzden onu ahıra kapattı.
Yalnız başına.
Yalnız değil.
Bunun altında birşeyler var.
Sanki tahtaya işlenmiş gibi.
Veya yanmış.
Bu ağacı daha önce de gördüm.
Evet, kasette vardı.
Hayır...
Oradaydım.
Shelter Dağı.
Çarşamba
7. Gün
Güneş yaprakların arasından çıktı ve onları alev almışlar gibi aydınlattı.
Tam güneş batarken.
Tam kasedi seyrettiğimde.
Bir hafta önceydi.
Başladığımız yere geri döndük.
Birşeyler bizi buraya getirdi. Ağaç, duvardaki resim...
Önemli değil.
Çok geç kaldık.
Ona yardım etmelisin?
Neden bahsediyorsun sen?
Aidan.
Artık sana kaldı. Kalan zamanını iyi kullan
ve birşeyler bulmaya çalış.
Hayır, birlikte birşeyler bulacağız, hemen şimdi!
Çok geç Noah!
Kes şunu tamam mı?
Burada olmamızın bir sebebi var!
Ne?
Bilmiyorum tamam mı? Ama bu odadaki birşey...
şu telefon... televizyon.. Hadi ama göster bize!
Noah!
Şuraya bak.
Aman Tanrım.
Sence ne kadar derindir?
Birşey göremiyorum.
Birşeyler atmalıyız.
Sence aşağıda mıdır?
Buradayım.
İyiyim.
Sanırım.
Seni çekebilmek için birşeyler bulacağım.
Çabuk ol!
Noah?
Hayır!
"Dünya dönüyor..."
"...ne zaman duracak?..."
"Bu sadece bir başlangıç"
Burası güzel, değil mi Samara?
Çok huzurlu.
Biliyorum herşey daha iyi olacak.
Tek istediğim sendin.
Hala canlıydı.
Herşey yolunda.
Rachel, güneş batıyor!
Güneş batıyor, güneş batıyor! Beni duyuyor musun?
Günbatımı geçti!
Rachel!
Rachel, orada mısın?
Buradayım.
Onu gelecek hafta gömecekler.
Artık bitti.
Sen iyi misin?
O çocuğu dünyadaki herşeyden daha çok istiyordu.
Bunu nasıl yapabildi?
Sadece duyulmak istiyordu.
Bazen çocuklar...
bağırırlar veya ağlarlar veya resim çizerler.
Eve gitmek istiyorum.
Bir kuyuda öyle yalnız olabileceğimi düşünemiyorum.
Ne kadar hayatta kalabilirsin ki?
Yedi gün.
Yedi gün kalabilirsin.
Beni arada bir ara.
Tabi kaset kiralamadığın sürece.
Beni yarın ara.
Ve sonraki gün.
Rachel?
Saat kaç?
Ya çok geç, ya çok erken. Nasıl baktığına bağlı.
İşte olman gerekmiyor mu?
Bugün değil.
O kıza ne oldu?
Samara?
Adı bu muymuş?
Hala o karanlık yerde mi?
Hayır.
Onu serbest bıraktık.
Ona yardım mı ettiniz?
Evet. Bunu neden yaptınız?
Sorun ne tatlım?
Ona yardım etmemeniz gerekiyordu.
Artık herşey yolunda.
Seni incitmeyecek.
Sen...
Anlamıyor musun Rachel?
O asla uyumuyor.
Telefonu aç Noah!
Hadi, aç şunu.
Hadi Noah.
Aç şu lanet olasıca telefonu1
Odana git!
Hemen!
Ne istiyorsun?
Benden ne istiyorsun?
Neden ben değil?
Onun yapmadığı ne yaptım?
"Sadece duyulmak istiyordu."
"Benim gitmemi istiyor."
"Karımın çocuğunun olmaması gerekiyordu"
"Tek istediğim sendin"
"Anlamıyor musun Rachel?"
"Ama o bilmiyor."
"O asla uyumuyor"
Birinin kederini alıyor ve tüm, dünyayı bunu yaşamaya zorluyorsunuz."
"Bir hastalık gibi yayıyorsunuz."
"Kimseyi incitmek istemiyorsun, değil mi?"
"Ama yapıyorum."
"Ve üzgünüm."
"Hiç durmayacak."
Ben kopyasını çıkarttım.
KOPYA
İt içeri.
İt.
Devam edecek, değil mi?
Asla durmayacak.
Endişelenme tatlım.
İyi olacaksın.
Peki gösterdiğimiz insanlar?
Onlara ne olacak?
Altyazılar: Decypher (thedecypher@hotmail.com)